Anno 1404

Review | 28 June 2009 19:54 -

De Anno-games bouwen al tien jaar aan de weg die de reeks naar de top van het RTS-genre moet brengen. De gameplay week altijd al behoorlijk af van de meeste concurrenten, en de afwerking was meestal nèt niet goed genoeg om de grote massa te overtuigen. Een aanzienlijke groep fans bleef deze vrij geweldloze games echter trouw en zorgde ervoor dat Anno een goede reputatie kreeg. Zal het vierde Anno-game de stap kunnen maken naar de top zonder zijn principes te verloochenen?

Nadat Ubisoft via de overname van uitgever Sunflower de rechten in handen kreeg van de Anno merknaam, merkten de Fransen al snel op dat Anno meer in zijn mars had dan het tot nog toe heeft kunnen bewijzen. Met een stevig budget en de steun van Settlers-makers Blue Byte kregen de ontwikkelaars van Anno 1701, Related Designs, de opdracht om Anno 1404 naar een hoger niveau te tillen.

Technologisch indrukwekkend

  Wanneer een grote uitgever tracht om van een nichegame een kassucces te maken zijn de resultaten in de meeste gevallen ronduit zwak. Iedere vorm van ingewikkelde meerlaagse gameplay wordt in veel gevallen grondig uit het spel gesloopt en al snel blijft er niet veel meer over dan een cookie-cutter game van bedenkelijke kwaliteit. Als professionele pessimist verwachtte ik dan ook dat Anno 1404 niet gespaard zou blijven van dit lot. Na het opstarten van de campagne was ik echter al verplicht een eerste pluim te geven aan het spel. Het eerste zicht op de grote stad van je beschermheer is bijna adembenemend. Gedetailleerde huizen, fabriekjes die barsten van de activiteit en de krioelende massa bewoners die hun gangetje gaan, geven een fantastisch beeld van een levendige stad.

Terwijl ik inzoomde om al dit prachtigs beter te bestuderen, viel direct een tweede pluspunt op. De stad ziet er niet alleen levendig uit, maar ze klinkt ook zo. Afhankelijk van naar welke gebouwen gekeken wordt, krijg je de bijhorende geluiden te horen. Boven een marktplaats zal je handelaars hun waren horen aanprijzen, maar boven een smidse hoor je dan weer het gehamer van de arbeiders. Al zwevend boven de stad kwam ik opnieuw een klein meesterwerkje tegen. Het water in het spel ziet er waterachtiger uit dan echt water en reflecteert alles er rond op een prachtige manier. Technisch gezien is alles dus meer dan in orde met Anno 1404. Natuurlijk komt al deze pracht en praal met de nodige systeemvereisten. Wie optimaal van dit moois wil genieten heeft best een stevige pc in huis.  Maar de grafische instellingen zijn gelukkig erg flexibel zodat ook de minder gelukkigen behoorlijk goed beeld krijgen om van de gameplay te genieten.

Verslavingsgevaar

Eens  bekomen van het uiterlijk van het spel, werd het tijd om ook de gameplay aan de tand te voelen. Eerdere Anno-games maakten zich nogal eens schuldig aan spelers zonder al te veel uitleg een open spelwereld aan te bieden. Hoewel er in Anno 1404 ook weer de mogelijkheid is om direct in het diepe te springen, is een betere manier om eerst de grote campagne te spelen. Zo wordt je langzaam maar zeker de spelwereld ingetrokken. Het spel start wanneer er een complot wordt gesmeed door geestelijken die een kruistocht willen starten. Het grootste deel van de campagne zal zich dan ook in het Midden-Oosten afspelen, waar je als extra moeilijkheid ook nog oplossingen moet zoeken voor het constante gebrek aan water.

In een aantal korte missies krijgen we de basis van goed koloniebeheer aangeleerd. Kort is bijzonder relatief in Anno 1404. Zelfs met deze introductiemissies ben je per stuk al gauw een paar uur bezig. Hiermee wordt duidelijk de toon gezet voor de rest van het spel. In een tijd waarin games vaak nog geen tien uur spelplezier bieden, zal de gemiddelde gamer met Anno 1404 minstens enkele weken zoet zijn. Dat de game je echt zoet zal houden wisten de makers ook zelf al. Na twee uur spelen krijg je een melding dat een pauze ècht geen kwaad kan. Niet onterecht trouwens, want door de verslavende gameplay verlies je al snel de tijd uit het oog. Zelfs zonder bezig te zijn met één van de vele opdrachten die je uit moet voeren, kan je uren door brengen met het optimaliseren van je productieprocessen of het fijnstellen van je handelsroutes. Hoewel dit misschien als een saai werkje klinkt, wordt het nooit vervelend en voelt het meer aan alsof je een radarwerk perfect kan laten draaien.

Handelsrouten opzetten

  Omdat nieuwe mogelijkheden tijdens de campagne beetje bij beetje vrijgespeeld worden, verlies je ook nooit het overzicht van wat je eigenlijk allemaal kan doen. Voor je het weet beheer je een uitgebreide en complexe economie. Dit gebeurt via een sobere maar functionele interface. Zo wordt bij het bouwen van een nieuw gebouw bijvoorbeeld mooi aangegeven welke reeds aanwezige gebouwen hier een voordeel uit zullen halen. Ook handelsroutes zijn heel eenvoudig op te zetten, zowel voor het transport van goederen tussen jouw nederzettingen onderling als voor de verkoop van je producten aan andere spelers. Het enige dat lijkt te ontbreken is een makkelijke manier om gebouwen te zoeken. Zeker in grote steden is het vaak moeilijk om na te gaan waar je ook al weer die taverne had gebouwd.

Dat je economie het belangrijkste deel van het spel is, wordt ook duidelijk aan de hand van de opdrachten die je krijgt. Andere naties zullen niet met wapengekletter onderdrukt moeten worden, maar verlangen meestal aanzienlijke donaties van goederen om ze aan je zijde te krijgen. Dode tegenstanders zijn nu eenmaal slechte klanten voor je producten. Soms is een oorlog natuurlijk onvermijdelijk. Het gevechtssysteem is net als in andere Anno-games vrij beperkt. Confrontaties zullen eerder beslist worden door wie het beste bevoorradingssysteem heeft dan door agressief te spelen.  Gameplaygewijs is er dus bijzonder weinig veranderd ten opzichte van vorige spellen uit de reeks. Alles past echter zo goed in elkaar dat radicale aanpassingen het spel wel eens meer kwaad dan goed hadden kunnen doen. Maar voor de opvolger verwachten we toch een aantal vernieuwingen!

Na het uitspelen van de uitgebreide campagne kan je nog met twee andere speelmanieren aan de slag. Er zijn een aantal missies waarin je, vanuit een vaste beginsituatie, een aantal doelstellingen moet behalen. Deze zijn, zeker op de hogere moeilijkheidsgraden, behoorlijk pittig en geven de gevorderde spelers een leuke uitdaging. Wie er dan nog niet genoeg van heeft, kan oneindig verder spelen in de continuous mode. Hierin geef je een aantal startparameters op waarmee er een random kaart gecreëerd wordt. Wat vreemd genoeg helemaal ontbreekt is de multiplayer mode, die in Anno 1701 wel nog aanwezig was. De singleplayer mag dan wel garant staan voor een schier oneindig aantal speeluren, het ontbreken van multiplayer is een wel heel vreemde keuze voor een RTS-game.